Frans Boddeke:

Een man vermoordt in een half uur
zevenenzeventig actieve mensen.
Wat bezielde je, vraagt men daarom.
x92Verschrikkelijk, maar noodzakelijkx92,
is zijn koel en kalm verweer.

Het was geen opwelling, twee jaar
heeft hij bewust naar deze dag van
slachting toegeleefd om zijn ideexebn
zo goed mogelijk kenbaar te maken,
om ons bruut wakker te schudden.

Welke houding moet men aannemen
bij deze medemens, die christen is?
Vergeven? Absolutie geven?
Nooit meer vrijlaten?
De zwaarst mogelijke straf?

Eerst maar eens geruime tijd bij jezelf
het gruwelijke drama laten bezinken,
eerst maar ruim de tijd nemen om
zelf innerlijk tot meer rust te komen,
om opgelopen onvrede te kanaliseren.

Het christendom steunt op barmhartigheid,
op mededogen, op gevende liefde. Het
vraagt meeleven met nabestaanden,
velen hebben het kostbaarste verloren:
hun kinderen, hun kleinkinderen.

Barmhartig zijn ook naar de dader toe,
ondanks zijn monsterachtig gedrag.
Ook zijn leven is kostbaar. Opdracht is:
hem tot ernstige bezinning brengen,
hem weer mens en christen maken.

Veel verzet zich in me
tegen deze mildheid,
alles roept om straf.
Is dit wartaal, waanzin?
Denk mee.

Gerard Reve in 1968:

Als er geen belang, geen verwachting van heil of straf meer is, waarom zou een mens dan het goede doen? Dat is de vraag die je altijd hoort. Het antwoord is zo eenvoudig: de mens moet het goede doen omdat het zijn bestemming is. Daar is geen belofte van een hiernamaals voor nodig. x85 Zelf heb ik het idee dat vroegere christenen met dat hele probleem van beloning en straf niet gekampt hebben. Ze zagen stellig veel meer in het mystieke karakter van de openbaring. Jezus zelf zegt trouwens, in antwoord op kinderachtige vragen over hoe-de-overkant-er-pecies uitziet: x91God is een God van de levenden en niet van de dodenx92. En elders: x91Het koninkrijk Gods is reeds te midden van u.x92
Je moet kritisch lezen vind ik. Ik streep altijd weg wat me niet bevalt, wat ik beschouw als vervalsing. Aan de Eerste Brief van Johannes zit een slot vast gebreid, een stuk boemansgedoe dat er later is aangeplakt. Dat zie je zo. Doorstrepen. Weg ermee. Aan het Evangelie van Marcus zit een slot dat er niet aan hoort, als schrijver zie je dat zo. Ach, voor de vroege christenen was het geen probleem dat de verrijzenis in diverse versies opgetekend was: het was een gebeurtenis in hun ziel, en letterlijk uitsluitsel hadden ze niet van nodex85 De hemel wordt tegenwoordig bij jullie doodgezwegen. Je zegt, dat er in Honest to God niet xe9xe9n verwijzing naar een hiernamaals voorkomt. Het geloof in de magie taant. Vormen moeten blijven bestaan, ritueel zal zijn geldigheid blijven behouden. De sacramenten, daar moet men gewoon mee doorgaan. Als men maar niet denkt, dat ze, concreet, enig tastbaar heil bevatten x96 dat zou eigenlijk, althans volgens mij, een godslasterlijke opvatting zijn. Tja, dit land zit stampvol met godsdienst, maar van religie nauwelijks een spoor. Wel veel fanatisme. Ik vind het gebeuk, x92s morgens vroeg in de stad, van kerkklokken burengerucht. Iedereen heeft een horloge of een wekker, dat is dus nergens voor nodig.

Ine Verhoeven (in 1993):
Houten herinnering

Op stelten stapt in mij
het kind van toen
over de grijze grond
naar nu
De stenen staren
grauw en vlak
als ik de weg bezie
die ik moet gaan
-hoog opgetild-
Aan houten armen
klamp ik me vast
en elke stap
zoekt zekerheid
Houten harlekijnen
zien me gaan en
Simon van Cyrene danst
aan touwtjes
van gepeupel en hun
houten harten
helpen mij
naar Golgotha
mijn Golgotha

Ik zou zo graag
met vaste tred
de tijd hebben betreden
in fluwelen armen
over groen tapijt van dageraad
met warme dauw
de dag doorheen naar avondrood
en zwarte nacht van slaap

Maar ja, ach ja
dat kind van toen
resten splinters
en houten herinnering.

Huub Oosterhuis:

Ik zal in mijn huis niet wonen
ik zal mijn ogen niet dicht doen
Ii zal niet rusten, geen ogenblik,
ik mag versmachten van dorst
tot ik gevonden heb
een plek waar de doden leven,
een plaats waar recht wordt gedaan
aan de verworpenen van de aarde.
Uit psalm 132

Gregorius van Nazianze x96 rond 350:

O jij, alles voorbij,
Hoe jou anders noemen?

Hoe kunnen woorden jou prijzen?
Jij die door geen woord te zeggen bent.
Hoe kunnen gedachten jou bereiken?
Jij die door geen denken te grijpen bent.

Jij, Enige, Onuitsprekelijke,
al wat gezegd wordt komt van jou.
Jij, Enige, Onkenbare,
al wat gekend wordt komt van jou.

Bij jou alleen blijft alles bewaard.
Op jou hoopt alles.
Jij bent het doel van alles.
Jij bent de Ene.
Jij bent alles.
Jij bent niemand.
Jij bent niet een.
Jij bent niet alles.

Wees mij genadig.
O jij, alles voorbij.
Hoe anders jou bezingen?

Frans Boddeke:

Haast je, rep je

Ik droom dat ik op een zandweggetje

rijd met een zware, bepakte motor;

twee jongens zwalken me tegemoet,

willen al lachend niet opzij gaan,

met een smak val ik in de greppel;

met veel moeite sleur ik de motor

op het rechte pad, even later moet ik

met motor en al over een smalle plank

manoeuvreren om over een vies slootje

heen de overkant te bereiken; ik durf

niet, doe het toch en kopduikel in de sloot.

Ik word wakker terwijl de regen

vanwege de harde wind in grote

druppels op mijn bed springt.

10.8.2011

Gerard Reve in 1963:

Als jij zegt God, wat is Hij dan? Ik kan niet aan een persoonlijke God denken en zeker niet aan een onderhoud met Hem. Bidden x96 God geef me dit, God geeft me dat x96 vind ik volslagen waanzin. God is leegte. Misschien wel het niets. De bevrijding van alle bestaan. Misschien heeft Hij het bestaan gewild als een ontkenning van Zichzelf, een gewilde beperking. Wij zijn beperkt, Hij is Zelf niet gebonden aan het bestaan. Waarom geeft Hij zich dan toch gevangen? Dat vind ik onbegrijpelijk. Wil Hij de beperking van het bestaan opheffen?
Er is geen leven na de dood. Na de dood goed of kwaad leven vind ik vreemd. Kun je ook zeggen: God is van koper. We weten er niets van. Ik vind dat leven na de dood verkondigen, alles meten met menselijke maten.
Poes Justine springt bij Reve op zijn knie. Hij is dadelijk vertederd: Justine is heel lief hoor, ja kom maar bij het baasje. Ja hoor, Justine kan al een beetje lezen, maar schrijven is nog moeilijk. In ieder geval heeft ze een onsterfelijke ziel. Justine wilde gedoopt worden. De pastoor wilde het niet doen. Begrijp jij dat?
Ik zou dolgraag willen weten hoe andere mensen geloven. Als ik katholieken vraag: wat geloof je nou eigenlijk, krijg ik geen antwoord. Ach ja. Het grondprobleem is nooit opgelost. Ik verwijt de kerk het te veel vasthouden aan historische werkelijkheid. Het eigenlijke verhaal is een grote heilige mythe, een geweldige religieuze waarheid. Die mag je niet verkopen als historische werkelijkheid zonder meer. Kortom. Hoe moet k het zeggen. Ik geloof dat de religieuze waarheden beter behoed en bewaard blijven als ze bevrijd worden van de beperkingen ener historiciteit.
Dat is een moeilijk woord x96historiciteit- schrijf maar voorzichtig op/ punt van de tong tussen de tanden/ hoofd scheef/ moeilijk ademen/zuchten. Zo gaat het in het leven. Alles is omkeerbaar en onbegrijpelijk.
Achter alles ligt het einde, de dood. Daarom noem ik mijn nieuwe boek ook: Op weg naar het einde. Mogelijk zijn er zes katholieken in den lande die toestemming krijgen van hun pastoor om dit werk te lezen. Je weet het nooit. Soms kan een schrijver geluk hebben. Zijn er kopers.
O. lieve, lieve mensen, ik houd van u, en ik omhels u allen hartstochtelijk, ondanks de geduchte afstand. Laten we elkaar niet haten, maar, integendeel, elkaar liefhebben, gezamenlijk op de Dood wachten, en het ons in de tussentijd aan niets laten ontbreken.
Wanneer ik van hier vertrek, en waarheen ik dan zal gaan x96 God alleen weet het. Hem wil ik gehoorzamen, en tot glorie van Zijn Eeuwige Naam zal ik het vaandel wederom opheffen en voortdragen, waarop geschreven staat: Op Weg Naar Het Einde.

Ine Verhoeven:

 Ik wist het niet

In mijmering verzonken
leun ik tegen het raamkozijn
en drink de dennen en de eiken,
het krenteboompje, het appelhout
De rododendron in het bos viert
in mijn hart zijn bloemen
De hazelaar wiegt mee
op fluistertonen van de wind
Een bries streelt mijn gezicht

Daarboven is de blauwe lucht
als spiegel van wat komen zal;
het helderlichte lege ruim
met wolkenwit en flarden grijs

Mijn toekomst, ja daar droom ik van
Wat houd ik veel van jou, van jou
mijn onbekende die eens mijn leven
vullen zal
En kinderen wil ik baren
En leven leven en beleven
al wat beloofd
als vrucht
voor mij, mijn leven lang

En mijn jonge tijd verglijdt

Ik leef in verwachting
volzwanger van leeg

Ik wist het niet.
Herinnering lente 1961

Frans Boddeke:

Middagdutje

Ik zit op het balkon,

de zon is in een goede bui,

twee meisjes lachen beneden

voorbij en kinderen schommelen

op de speelplaats omhoog,

een hondje maakt zich op

om te gaan blaffen

maar ziet er vanaf.

Ik raak in dromenland

en bevind me in V&D

om een wasmachine te kopen;

de verkoopster legt alles uit,

de koop wordt gesloten en dan

zegt de juffrouw: x91u moet thuis

naar de technische dienst bellen,

in een gewoon huis doet ie het

echt niet, en vraag me niet waarom,

het is altijd hetzelfde gedonder.'

Het hondje blaft alsnog.

8.8.2011

Ine Verhoeven:

 
Het herenhuis

Het hoge herenhuis met zijn verleden
met duizend mensen die er zijn geweest
met al zx92n kinderen en hun levenswensen
hun dromerijen, hun gevrij, in stil verbod.

Het hoge herenhuis met kamers vol verhalen
met kelder en met serre, gang en trap
met glas-in-lood en deuren om te schuiven
met relixebfs uit 1890, nu nog.

Het hoge herenhuis, wat heeft het veel ervaren
aan menselijk gevoelen, lach en traan; de muren
hadden armen in die dagen, verdraagzaamheid
daar kwam het steeds op aan.

Het hoge herenhuis verwordt tot ons verleden.
Getekend zal het staan in ieders hart; herinneringen
zullen kerven tonen van jaar en dag, van leven en van God.
Wie doet de oude voordeur straks op slot?
7/10 februari 2007

Er staat een engel op mijn bureau met
koperen glans op zijn gewaad in de zon.
Mijn eigen engel kocht hem voor mij een
aantal jaren geleden bij een roodharige
kunstenares in haar Arcense atelier.

Die gebeeldhouwde engel is met me mee
geweest naar ons huis in Boxmeer, toen ik
er verwijlde voor een poos. Als die engel kon
praten, hield hij niet meer stil. De andere, mijn
eigen engel die praten kxe1n, zwijgt in alle talen.

Zo heeft een mens zijn eigen, verstilde
maar hoogst kostbare memorabilia.

FB 17.10.10 – 2.8.2011

 
De maand augustus - oogstmaand – is vernoemd naar keizer Augustus die leefde van 63 vxf3xf3r Christus tot 14 na Christus. Hij was een achterneef van Julius Caesar en liefst 45 jaar keizer. IJjdelheid was hem niet vreemd. Zo zei hij: x91Ik trof Rome aan in baksteen, en laat het na in marmer.x92

De naam Augustus betekent deVerhevene.
Sterrenbeelden zijn Leeuw en Maagd.
'n Weerspreuk:
'Als augustus zonder regen henen gaat
zal men zien dat de koe mager voor de kribbe staat.'

Wies Moens (1898- 1982):

x85 En vxf3xf3r het raam mijner woning
een vlam in de nacht:
dat wie verdolen mocht
wendt zijn schreden
naar het huis van toevlucht.

Ik zal het wasbekken klaarzetten,
brood en wijn op de tafel,
en het Boek geopend
aan de parabel van den Goeden Herder.

Ine Verhoeven:

In je eigen ronde kring

Weet je wat? Ik stuur je
duizend vredessterren.
Je zult ze zelf moeten plaatsen
en nergens anders dan dxe1xe1r
waar jij bent, gaat en staat.

Zo schep je een kostbare plek
van vrede en liefde.
Als dit je in het klein lukt,
ben je een bolleboos
en verdien je een lintje.

Ik heb gemakkelijk praten,
dat weet ik best. Want praktijk
en theorie werken graag
langs elkaar heen of botsen
knetterend op elkaar stuk.

Als dat gebeurt, ben je
echt (even) uitgepraat.
Ik in ieder geval wel.
Moge het ons niet afhouden
van de goedheid onderling.

Gerard Reve in het boek IN GESPREK (1969):
Wat is voor u het meest essentixeble in het leven x91op deze droeve aardkorstx92?

De Liefde. De Liefde is de enige, de eerste en laatste werkelijkheid. Liefgehad worden en liefhebben, ik geloof niet, dat het menselijk drama ooit ergens anders om draait. Geloven en liefhebben, dat is eigenlijk hetzelfde.
Wie liefheeft, wie werkelijk in staat is met geheel zijn hart, en onvoorwaardelijk, lief te hebben die is eeuwig. Wie liefheeft, die heeft de Dood overwonnen. Dat staat trouwens ook geschreven. x91Want als iemand liefheeft, is hij in God, en God in hemx91 staat er ongeveer: Mijn bijbel ligt in mijn andere huis, maar daar komt het op neer. God is de liefde. Ik zou het Cogito, ergo sum, x91xedk denk, dus ik benx92, het liefst willen vervangen door Possum amare, ergo sum, x91xcdk kan liefhebben, dus ik benx92.
Wij kunnen liefhebben, omdat wij x91van Gods geslachtx92 zijn en een met God onverbrekelijk verbonden bestemming in ons meedragen. Nee, de bakker geeft er geen brood voor, voor wat ik nu zeg, dat weet ik ook wel, maar dat betekent nog niet dat het daarom niet waar zou zijn. De mens leeft niet van brood alleen.
Zoals Christus God en Mens is in xe9xe9n Wezen, zo is de mens engel en roofdier, God xe9n Beest, in xe9xe9n schepsel.

Frans Boddeke:

Integratie

Een zwart omhulsel legt op de band

vijf verse broden en zes pakken houdbare melk:

eigentijdse, betaalbare, dagelijkse inkopen.

Het draagt een bril naar de laatste mode,

is zonder kleine kinderen op rij en – opmerkelijk

gexebmancipeerd - zonder chaperon op stap.

Ik ben verrast als het eigenhandig een

betaalkaart bovenin het pinapparaat steekt -

van deze tijd zijn is niet helemxe1xe1l verboden.

Ook zie ik dat het een gratis Metrokrant

uit het rek meeneemt; het zit vol integratie;

een onbevattelijke wereld omringt ons.

Ine Verhoeven:

Klets'kwa

Er huppelden schaapjes langs mijn gordijn
omdat ik niet kon slapen; ik heb ze geteld
met alle geweld, mijn ogen vielen toe.

Er mekkerden schaapjes in mijn oor, ze
lieten me niet slapen, ze bouwden samen
een liedjesfestijn, o jee, wat was ik moe.

Er graasden schaapjes op mijn platdak, ze
vraten ecologisch; ik breide mijn sokjes van
hun wol, 'k viel om van de slaap, ja en hoe.

Er kwam ook nog een ezel langs toen ik plotseling
zat te spinnen, hij keek vooruit, niet op of om,
hij keek niet eens naar binnen, joehoe.

Hij sjokte voort met ogen droef, hij liep zich te
vervelen, er waren geen andere ezeltjes
waarmee hij fijn kon gaan spelen, ach toe.

Toen kwam er een boer op klompen voorbij,
ik schrok van het lawaai; klits, klats, klits, klats,
wat doet hij nou? Hij wekt de hele straat, oe-oe.

Achter hem sjokte een kudde voort van allemaal
bonte koeien; ze flatsten en ze hobbelden en
zwiepten hun staart bij het loeien, boe, boe.

Daar ging ook een ganzenhoedstertje, ze droeg
een muts met bloemen; ze leidde de ganzen om
de tuin en gaf ze een tikje toe, nou moe.

Ik duik nog even de keuken in voor een handje rode kersen;
de veestapel helpt me niet in slaap, misschien de boerenhof;
kersen tellen is geen doen, maar ze eten, dat is tof, doedoe!

WIJSNEUSJES opgetekend fb 24 juli 2011

 
Thoma Traheme, 1637-1674

Thomas Traherne:

Is het zien niet een juweel? Is het horen niet een schat? Is het spreken niet een heerlijkheid? O Heer, vergeef mij mijn ondankbaarheid en genees mij van mijn botheid, mij, die van die geschenken niet naar waarde geniet. De vrijheid van uw mildheid heeft mij misleid. Ze zijn zo vanzelfsprekend dichtbij dat ik ze niet heb opgemerkt. Gij hebt mij overstelpt met uw zegeningen en ik was het mij niet bewust. Maar nu dank ik U ervoor en aanbid en prijs U voor uw onmetelijke gunsten.

Joop Smit: 

Bijbelexegeet en hoogleraar. Gedachten tijdens zijn pelgrimstocht naar onder andere Jeruzalem, Rome en Santiago:

'God, ooit met de paplepel ingegoten, vanzelfsprekend. Elk beeld van God is mensenwerk. Augustinus leert dat je elk (af)godsbeeld moet stukslaan. x91Is er God buiten onze taal over God? Ik heb Hem nooit gezien of gevonden, alleen echox92s van zijn stem vernomen. Het doorvertellen van die echox92s in bijbelse verhalen is mijn levenstaak geworden. Maar God zelf blijft een oorverdovende stilte. Is er een Aanwezigheid, of doen we maar alsof om een dak boven ons hoofd te hebben en niet onbeschut te staan in een eindeloos zwijgend universum? Maar belangrijker dan de vraag of God bestaat, is de zekerheid dat je als mens je hart moet zuiveren om hem te kunnen zien. En daarom blijf ik bidden tot God, al weet ik niet goed met wie ik de eer heb… Een pelgrimstocht is mooi, maar uiteindelijk zal ik God toch thuis moeten vinden. Elke dag opnieuw is een geschenk dat de mens ontvangt. Waar het in het leven echt om gaat x96 liefde, vergeving, schoonheid x96 daar moeten we hard voor werken, maar we scheppen het uiteindelijk niet zelf. Het wordt ons van hogerhand gegeven. Ik ben het allesbepalende centrum niet, ik ben maar een klein onderdeel van een wonderlijk en ondoorgrondelijk geheel, een geheim dat ik niet kan omvattenx85. Ik aanvaard mijn leven zoals het gelopen is en de persoon die ik geworden ben. Met de sterke kanten, maar ook met de mancox92s die ik heb. … Het is zoals het is. Dat betekent geen stilstand. Als dat eenmaal gezegd is, kun je meer ontspannen verder.'

Frans Boddeke:

Dat alles houdt me in leven

Ik bezit vier boekenkasten waaronder

een antieke met negenenzeventig boeken,

ook nog eenendertig boeken naast de computer.

Ik heb drie kleerkasten met driexebnveertig kleerhangers

vol overhemden, truien en broeken; achtenzestig in totaal

evengoed weet ik niet wat ik naar Wittem zal aantrekken.

Ik tel zeventien lepels broederlijk naast vijftien borden

en twee Zweedse lepeltjes onlangs liefdevol cadeau

gekregen van een Bossche NIjmeegse.

Ik heb honderdnegenenvijftig cdx92s, waarvan ik er

vele nooit meer afspeel, achtenzestig beslist wel,

dat alles houdt me in leven – en Jij.

17.7.2011

Ine Verhoeven:

Weemoed om de voorbije dingen

Ik zit en kijk naar het kleine bos

Twee duiven vliegen af en aan

Bevoorraden hun broos bestaan

Een hond rent met een stukje hout

De wind waait zacht, het is niet koud.

Ik zie de neergang van het jaar

De herfst voert stilaan naar zijn top

De paddestoelen rijzen op

De bramenstruiken worden kaal

Overal naaktheid, alles oogt vaal.

Stil treur ik met de bomen mee

Om dorre blaadjes op de grond

Die ritselspookjes, grauw en blond

Die uitgeleefde lijfjes in het zand

Los van hun getakte en van Gods hand.

Opgetekend fb 17 juli 2011

 
Kom varkens kijken!

Na een weldadig bezoek aan kapster en schoonheidsspecialiste Marianne in Heesch rijden we door de frisse, regenachtige en landelijke streek terug naar Nijmegen. In Vinkel komen we langs de ons onbekende varkensboerderij x91Het Vensterx92. Aan de kant van de weg zien we een bord met de tekst: Kom varkens kijken!

Een opzienbarende uitnodiging! We stappen uit ons waterdichte koetsje en lopen naar de boerderij, terwijl we begeleid worden door een schattig grijs poesje dat vertrouwenvol met ons mee naar binnen wandelt. Behalve varkens biedt de varkensboerderij heel ludiek sinds kort naast thee, koffie en ijs ook smoothie. Ook kun je er lunchen. De vroegere boerderij is een mooie, grote zaal geworden, een verrassend leuke ontspanningsruimte. De tomaten- en de groentesoep zijn versgemaakt en heerlijk van smaak, evenals de glutenvrije pannenkoek en de rijkelijk gepoederde poffertjes.

Waarom heet de varkensboerderij x91Het Vensterx92? In de hoek van de zaal is een groot raam. Kijk je daardoor dan kijk je naar binnen in de schone stal en dan zie je een vijftiental varkens, die je met hun kleine oogjes pienter gadeslaan. Je mag niet op de ruit kloppen, want zo staat op het bord: x91Ze hebben je allang gezien!x92 Verder zijn varkens slimmer dan honden, meent de boer. Ine beaamt dit volmondig en herinnert me melancholiek aan de Scandinavische jeugdfilm over Biggebloedje en Pelle, met het onsterfelijke zinnetje: 'Pelle, witte wa'. Tja.

Varkens hebben ook geen kapper nodig, en ook een snuitspecialiste blijkt geen noodzaak. Behalve met elkaar wachten op wat dan ook valt er voor de varkens niets te beleven. Hoewel ze wel bewegingsruimte hebben, is een pittige wandeling voor de beestjes uitgesloten. Vandaar dat ze groeien als kool. Een beer kan wel 350 kilo wegen en een zeug verorbert 3 kilo voedsel per dag. Of de varkens gediend zijn van bezoek? Enige van hen kijken ons in ieder geval vrij nors aan. Een draait zelfs haar stevig achterwerk naar ons toe. Maar zoals de snuit  duidelijk is, is het innerlijk van het varken niet te toetsen.

In sommige oosterse landen zijn varkens onrein. Waarom? Helemaal duidelijk is het niet, maar het schijnt dat varkens vanwege hun huid mogelijk beschouwd werden/worden als verwant aan melaatsheid. De joodse Tora stelt: x91Maar van de herkauwers of de dieren met gespeten hoeven mag u de volgende niet eten: kameel, klipdas, haas … noch het varken, want het heeft wel gespleten hoeven, maar het herkauwt niet: het geldt als onrein. Het vlees van deze dieren mag u niet eten en hun kadavers niet aanraken; zij gelden als onrein. Zo staat in het bijbelboek Leviticus 11:7-8.

In gesprek met de jonge boerin, met haar folkloristisch kantgebreide mutsje op, ze spreekt met licht Vinkels accent, wordt in september een Weekend van het Varken gehouden. Het thema van het WvhV 2011 is: Vraag het de Varkenshouder.

Mocht u interesse hebben in dit weekend: het laatste nieuws hieromtrent kunt u vinden via info@indestal.nl en ook op www.varkensinzicht.nl biedt het interessante nieuwtjes rond de roze beestjes, die er ook niets aan kunnen doen dat ze een varken zijn. Maar om met Paul van Vliet te spreken: Dat bennen leuke dingen voor de mensen!
Buiten regent het nog steeds. Maar onze varkens liggen droog, lui en lekker.

14 juli 2011

 
Maarten Luther:

Mijn Heer Christus,
U hebt door Uw opstanding
overwonnen en met voeten getreden
wat mij van U scheidt.

Waarom zou ik bang zijn en schrikken,
waarom zou mijn hart
niet goede moed hebben
en vrolijk zijn?

Edward Schillebeeckx:
Ik denk dat men zeker niet rechtstreeks de titel x91Jezus, dxe9 unieke Zoon van God x91 kan afleiden uit dat unieke gebruik van het woord x91Abbax92 door Jezus. Zeker, het Nieuwe Testament maakt duidelijk dat de zending van Jezus gefundeerd is in een intieme relatie met God zoals ook de zending van Mozes die met God omgaat zoals een vriend met zijn vriend.
In de latere formuleringen van het nieuwtestamentische getuigenis zien we een groeiende verering van Jezus, je ziet de hoogheidtitels groeien, en er zijn een paar teksten waar zo enigszins gezegd wordt x91Hij is Godx92. Maar dat is niet de algemene lijn. Ook bij Paulus zal men dat niet vinden. Paulus ziet Jezus als ondergeschikt aan de Vader, aan God. En in het Johannes-evangelie, dat Jezus toch tekent als de grote, pneumatische Heer die uit de hemel naar ons toekomt staat dat woord x91de Vader is groter dan ikx92. Jezus wordt gezien als een gewoon mens, een mens die, dat wel, in een unieke relatie met God staat. Die x96dat zou ik willen beklemtonen x96 van een mysterieuze aard is, die we theoretisch niet kunnen funderen.
Dat Jezus de unieke Zoon van God is, dxe1t dogma, die belijdenis, richt ons geloof, zoals ook andere formuleringen uit de traditie ons geloof richten. Maar het is wel een belijdenisformule binnen een heel bepaald middenplantoons filosofische vraagstelling.
Uit het Nieuwe Testament blijkt dat Jezus in wil en doen xe9xe9n is met God x96 en dan is er ook nog dat woord: x91Vader, niet mijn wil geschiede, maar uw wilx92. Je kunt denken aan een mystieke communio met God. Maar ook dit is beperkend. Het dogma heeft gebruik gemaakt van een hellenistische visie: God en Jezus zijn xe9xe9n in wezen.

Ine Verhoeven:

Zomer op de dijk

Er liepen ganzen langs de weg
Niet waggelend maar statig in hun gang
Zij gingen daar met opgeheven kop
Alsof zij koning waren in het boerenland.

Het water glansde in de Maas
Het blonk alsof de stroming was gepoetst
Door duizend noeste handen van weleer
Door duizend werksters, slavernij der adelstand.

De kersenbomen negen neer
In diep ontzag, de regen sloeg hun loof
Zij waren onderdanig want hun tooi
Droeg kersen rood als bloed in stervend oorlogsland.

Er stegen ganzen naar de lucht
Zij vlogen sierlijk in een V van vree
En toonden aan de wereld onder zich
Hoe vrede verder trekt in vogels, onbemand.

Frans Boddeke:

Trek

Ik had aardbeien willen bewaren
van die heerlijk zachte rode
niet goedkoop: 3,99 euro bij de Coxf6p.

Mijn verlangen was te groot
ik heb ze allemaal opgegeten
in een keer, heel het doosje leeg.

Schuldbewustheid overviel me
ik had ook aan jou moet denken
maar dat deed ik eerst achteraf.

Zullen we straks langs de kersenman
rijden die richting MacDonalds staat,
misschien wil je ook nog abrikozen?
9 juli 20011

Ine Verhoeven:

Alles is verheugd

In mijn buitentuin zie ik
de mooiste bloemen staan.
Ze vieren met de bijen mee
dat ik 'n jaartje ouder word.

En alles in mijn dagen is
verheugd: mijn man, mijn kind,
mijn bloementuin; mijn buurtjes
en mijn verre vriend, mijn zus.

Ik ben in mijn genadetijd,
de tijd van rustig peinzen,
van wijsheid en van dingen doen,
van goed voor jou te zijn.

Ik zie de telgen komen, ik
zie de oudste dromen; ik zie
het leven verdergaan, het
kind op eigen benen staan.

En zachtjes heeft mijn ziel
gehuild om wat verloren ging.
En stilaan is mijn hart verheugd
om wat behouden blijft.

In mijn buitentuin zie ik
de mooiste vogels gaan.
Ze vliegen op en zingen
voort van God gebenedijd.

Gerard Reve in het jaar 1964:
Ik beschouw mijzelf als een religieus mens. God is voor mij een psychische realiteit, waar ik mee werk en leef. Een definitie? Het allerwezenlijkste en allerdiepste van onszelf, dat is God. Vele meer valt er niet van te zeggen. Wel vind ik de mensen die God loochenen erg dwaas en ouderwets. In een debat is mij wel eens voor de voeten geworpen dat God ons niet naar Zijn beeld, maar dat wij Hem naar ons beeld geschapen hebben. Leg mij eens uit welk verschil dat maakt, vraag ik de debater altijd. Misschien bestaat God alleen in mijn hoofd. Maar als Hij niet in m ij is, waar zou Hij dan wel moeten zijn? ..De teksten die gaan over een ervaring van God, zijn allerminst bedrog of humbug. Maar ze zijn geen entreebiljetten tot enig heil. Je zou kunnen zeggen – wees zo goed en noteer dit letterlijk x96 dat enig dogma, enige formulering in het gunstigste geval altijd een tijdgebonden verwoording blijft van een in wezen tijdloze woordloze Waarheid. Aan die verwoording enig concreet belang, enig voordel of heil verbinden dat komt mij krankzinnig voor. Er x91bewijzenx92 aan ontlenen, bijvoorbeeld. pogingen om het bestaan van God te bewijzen. Al God bewezen kon worden, dan zou de enige passende maatregel zijn om Hem per aangetekende brief op te zeggen. God is niet afhankelijk van de menselijke rede, welk een prachtige en onontbeerlijke faculteit van de menselijke geest de rede ook is. Waarlijk geloof is, volgens mij, belangeloos, en ver verwijderd van enige gedachte aan nut, of voordeel. x85 Geloof dat iets verwacht is, althans voor mij, geen geloof, maar bijgeloof, en hoort in de wereld van de holemens, de tomtom, kortom in de wereld van de door primitieve begeerte bezeten mens thuis. Waarlijk geloof is nutteloos en redeloos.
fb 9 juli 2011

 
De maand juli is de zevende maand in de gregoriaanse kalender en telt 31 dagen.
Juli dankt zijn naam aan keizer Julius Caesar.
Vaak spreekt men van julij om verwarring met de maand juni te voorkomen.
Andere namen voor juli zijn oogstmaand, hooimaand.
De Joodse naam voor juli is Ab.
De sterrenbeelden van juli zij Kreeft en Leeuw.
Spreuk:
De wakkere hooimaand geeft de zeiser
de maaier in de hand met vlijt
daar lege schuren hooi vereisen
om het vee te voeden in de wintertijd. l

Guilio Bevilacqua:

Ik geloof in mezelf: in de kans die God me heeft geschonken
groter geluk bestaat er niet – dan te kunnen geven
ook mezelf.

Edward Schillebeeckx:
God is ieder ogenblik nieuw

Ik denk dat de christengemeente er aanvankelijk wel moeite mee gehad, vooral de joodse christengemeente, om God Abba te noemen. Uit de rabbijnse literatuur blijkt dat in Jezus'tijd het woord Abba, dat de gevoelswaarde heeft van ons pappa, zeker niet in de liturgie is gebruikt. Maar Jezus laat in dat gebed ook zijn leerlingen Abba bidden. In het Johannes-evangelie worden hem de woorden 'Mijn Vader en jullie Vader' in de mond gelegd. Veel theologen concluderen hieruit dat hij hier een scherp onderscheid wil maken tussen zijn eigen zoonschap, zijn relatie tot de Vader, xe9n de relatie van de christenen tot de Vader. Maar binnen de context van heel het Johannes-evangelie is het duidelijk dat hij bedoelt: mijn Vader die nu ook jullie Vader is geworden. Is geworden, ja door de prediking, en heel het optreden van Jezus, en zij die aan die prediking gehoor hebben gegeven en zich 'bekeerd' hebben naar het koninkrijk van God – hxfan Vader is Hij geworden. Jezus, wil aantonen dat zij die hem volgen, juist in dezelfde relatie tot God als Vader komen te staan.

Frans Boddeke:

In mijn droom

meen ik Jezus te zien
stralende persoonlijkheid
aangename figuur
beschrijven kan ik hem niet
noch zijn postuur
nocht zijn stem
noch zijn ogen.

Hij is
hij is niet
hij is feitelijk
hij is fictief
hij bestaat
hij bestaat niet
to be or not to be.

Hij zegt:
natuurlijk was ik dood
noch sprak ik
noch at ik
noch dronk ik
noch verplaatste ik me -
alsof er niets gebeurd zou zijn.

Natuurlijk ben ik niet pas
na veertig dagen heengegaan
ik blxe9xe9f in mijn menselijke dood
bij de overkant vertoef ik
geen terug mogelijk
geen aards adres meer.

Aan gene zijde leef ik
bij God onze Vader
in andere kwaliteit
van goddelijke aard
Van God zijn
Er voor jullie zijn.

Dan word ik wakker, uitgerust.

Frans Boddeke:

Je niet laten verkleinen
Je niet klein opstellen
Jezelf niet onbekwaam vinden
Je niet laten wegzetten
Je bent kind van God
Je mag God Abba noemen

God wil in jou wonen
Een blijmoedige gedachte
God woont ook in je medemens
Een appxe8l tot liefde
Het leven valt ons toe
God is onze eigen Abba.

Ine Verhoeven:

Ritme in leven

Hartenvreugde en zielenleed
gaan samen en raken elkaar

De man raakt de vrouw
en de vrouw raakt de man
en in gevoelen versmolten
varen zij samen op
naar leven en dood
steeds weer, steeds weer
naar leven en dood
ja steeds weer
en opnieuw
naar leven en dood

Uit: Gerard Reve, de Koning van de Kalverstraat, 1982:

Met de wereld om mij heen heb ik niets te maken. Ik leef in de zeventiende, begin achttiende eeuw. Dat ik in een auto rij vind ik eigenlijk iets volkomen krankzinnigs. Elektriek licht vind ik ook helemaal niet vanzelfsprekend. In het gerestaureerde achterhuis van 'la Grxe2ce', dat 'Le Verbe' heet, schrijf ik bij kaarsen en petroleumlicht. Dat gaat veel en veel beter.
Ik pas me natuurlijk aan. Je moet je wel op een moderne manier verplaatsen. Maar ik besef mij voortdurend dat het bijvoorbeeld absurd is, dat mensen in etages boven elkaar wonen. Je hoort op de grond te wonen. Het huis waarin je woont en de grond waarop het staat horen je eigendom te zijn. Waarbij het meer moet zijn dat het stuk land jou bezit, dan jij dat stuk land. Ik ben geen stadsmens. Ik voel me veeleer een boer, een visser. .
Mij zeggen het ritueel in een tempel en de mis in de kerk nog iets. De taak van een religie is om met bepaalde diensten het mysterie te vieren. Niet om de wereld te verbeteren. Dat zeggen ze wel, maar dat is gelul.
Het protestantisme is rationeel. Het kent bijna geen rituelen of symbolen. De protestant wil de wereld aan God onderwerpen, de katholiek God aan de wereld. Het katholisme is een amorele, irrationele en als het moet een antirationele religie. Hoe kan je anders een stervelinge Moeder van God, van de Schepper noemen? Dat druist tegen elke logica en volgorde in! De katholiek wil dat het allemaal een beetje praktisch toegaat. Als je tegen hem zegt: 'We zijn allen zondige en zwakke vaten', dat zegt hij: 'xcdnderdaad. Laten we er nog xe9xe9ntje nemen.'
Bij de schepping is toch -met al haar gruwelijkheden – een kunstzinnige maker aan de gang geweest. Het is een vreemd mengsel van vindingrijke rationaliteit en absurde irrationaliteit. Daarom geloof ik dat God, xe0ls ik me daarvan een voorstelling maak, een vrouw is.
De katholiek wendt zich ook niet tot Hem, de Zoon, maar altijd tot de Moeder. Dan zegt Zij: 'Een beetje geduld. Ik breng het wel voor mekaar.' Woensdagmorgen gaat Hij vissen met Zijn kornuiten. Hij is dan altijd in een geweldige stemming. En terwijl Hij net die hele hengelboel op de bromfiets hijst, zegt Zij: 'D'r is nog wat. Teken het eventjes.' En dan tekent Hij dat. Dan is het rond.
Zij is goed, zonder rechtvaardig te zijn. Zij is geen rechter. Kijk, als ik me bij Haar moet verantwoorden, speel ik het wel klaar. Ik vraag me wel af wat mijn taak daar precies zal zijn. Hopelijk verwart Hij me aan de hemelpoort niet met Wolkers of Mullis.
Vroeger maakte ik me over de dood enorme kopzorg; tegenwoordig vind ik het een groot goed. Er wachten daarna weer nieuwe dingen. De filosofische angst voor de dood kan je overwinnen. Als je goed kijkt en nadenkt, beschouw je de dood als genade.

Ine Verhoeven:

Dans mee

Trek mee, zoete bode, en zeg je woord
ach, zeg me je woord en leer me verstaan
hoe slang en drommel en angst te weren
Trek mee, zoete bode, pluk met mij vrucht
van de Wijnstok die bloeit op Jeruzalem

Ga mee, zoete bode, en wijs de weg
ach, wijs me de weg, want ik ben onwetend
en kan niet herkennen waarheen ik moet gaan
Ik ben verlegen, en toch wil ik vragen
waar over de wereld mijn huis zal staan

Dans mee, zoete bode, en zing je lied
ach, dans met me mee op mijn verre reis
langs straten en pleinen van dorp en stad
Dans mee, zoete bode, dans me naar huis
naar mijn woning naast de Wijnrank van God
Naar Marcus 16,15-20 (In Zalig de Niemanden 1996)

 
Frans Boddeke:

Unser Gott geht vorbei

Ofschoon vroeg aanwezig op de cardiologie van het WCZ, zat de bank in de wachtruimte al vol. Maar zie: een jong stel stond bereidwillig hun plaats af, een aangenaam gebaar. Ook het bezoek bij de cardioloog verliep in een prettige sfeer. De meesterdokter was tevreden over het hartfilmpje, bestudeerde het scherm van de computer en knikte goedkeurend. Het suikergehalte was wel wat te wisselend en hij raadde aan om omwille van de nierfunctie wat minder fluroricide te gebruiken, tenzij het vochtgestalte of het gewicht weer te veel zou toenemen. Ine kreeg een compliment vanwege haar strenge maar rechtvaardige begeleiding.
Een uur eerder dan verwacht stonden we buiten in het malse zonnetje en stelde mijn bondgenote voor om even naar Kranenburg te rijden. Een prachtige tocht werd het langs de Nebo en langs groene weilanden en donkere bossen.
In de Konditorei Cafekranich neemt Ine Flockentorte en ik Roggenbrxf6tchen mit 1 portion Butter, en tevens een heerlijk kopje Cappuccino – zonder bloesem, hi,hi, zou mijn hulp Anita zeggen. De bediening geschiedt door een lichtelijk op leeftijd gerakende dame met de naam Magdalene.

Materieel gevoed worden we ongevraagd geestelijk getrakteerd op een curiosum, op een Duitse versie van een fragment uit de tv-uitvoering van Merijntje Gijsen. Uit de Wandelstrasse komt een heuse processie op om precies half elf. Voorop schrijdt een Suisse in pontificale klederdracht van fluweel met goudbies, achter hem gaan drie misdienaars, gekleed in rode toogjes met witte superplietjes, vervolgens komt een zevental schattige bruidjes in witte jurkjes voorbij, de communicanten van 2011. Na de jeugd volgt een aardig lange stoet gelovigen, al of niet biddend, al of niet rondkijkend, en de processie wordt besloten door Herr Pfarrer zelf die het Jezusbrood toont in de monstrans. Hij gaat voort onder het baldakijn dat gedragen wordt door vier zwarte, plechtstatige heren. Opvallend is de stilte: geen gebeden luidop, geen gezang, geen harmonie: een geluidloze processie die een rondje langs de kerk en door het centrum van het stadje maakt op deze rustige donderdagmorgen. Ach ja, dat is waar, het is vandaag Sacramentsdag. Verbazend, dat zo'n feest hier nog zo openlijk met een processie gevierd wordt.

Unser Gott geht vorbei, merkt een omvangrijke Duister op, toekijkend aan een tafeltje bij het raam, terwijl hij genoeglijk een hapje notencake tot zich neemt. Unser Gott. Wat voor godsbeeld hanteert deze mens? Wat voor God heeft de processie voor ogen? Wat betekent dit roomse ritueel? Feit is, dat eenvoudige gelovigen veelal dxe9ze kerk trouw blijven en dat de intellectuelen onder ons de geloofsgemeenschap verlaten vanwege haar verstarde liturgie, vanwege haar a-wereldse voorgangers, vanwege haar verlopen leerstellingen.

Er zouden meer cardiologen aan het hart van de kerk moeten werken. De kerk van de processies is voorbij en ook deze God gaat voorbij. Ja, deze God xeds voorbij. Wie nu gelooft, doet niet langer aan een opzichtige God met oubollige toeters en bellen. Het is meer de tijd van een geluidloze God, van een God die zin aan het leven geeft, die mensen liefde en vrede laat doen, zonder poespas maar diep vanuit het hart. God weet wat ik bedoel.
24juni2011

Ine Verhoeven:

Het kindje

Kindje met je ogen toe
wat slaap je nu, wat slaap je
je was niet moe, nog lang niet moe
je was niet uitgespeeld, niet moe
kindlief van mij, wat slaap je
en waarom zijn je ogen toe?

Kindje met je lief gezicht
wat droom je toch, wat droom je
je hebt je ogen dicht, zo dicht
je was toch wakker, nu zo dicht
kindlief van mij, je ogen toe
wat droom je, waarom slaap je?

Kindjeklein voorbij gegaan
je bent gewoon voorbij gegaan
de boze wereld keek je aan
en toen ben je voorbij gegaan.
Uit: Zalig de Niemanden, 1996

Willem Barnard:

Gloria:
… Gij omringt u met glas
om licht te geven
de dingen begrijpen u, gij
hebt ook uw omgang met de planten
de bomen vertrouwen op u
en de bloemen verkleden zich in uw warmte
zelfs vogels begrijpen uw geest
en de grote dieren begaan geen overtreding
x85 Geprezen zijt gij in den hoge
geloofd zij uw volmaakte naam
uit ja en nee is het Pasen geworden
uit vlees en uit licht is het lichaam geschapen
waarin wij, uw kinderen,
ademen, dansen en zijn.

Edward Schillebeeckx:

Ten opzichte van alle ellende, alle lijden, alle misdadigheid sta ik voor een muur. Het enige wat ik kan zeggen is: God wil dat niet. Hij laat het ook niet toe. x96 sommige theologen spreken van de x91permissieve wil van Godx92, maar dat is een foefje om niet te hoeven zeggen dat het kwaad een mysterie is. Weer anderen zeggen: als je Gods plan zou doorzien, zou je het accepteren; dus dan zou het pure onwetendheid zijn dat wij het lijden en het kwaad niet kunnen accepteren x96 dat vind ik onzin, en ook mens-onterend.
Je kunt geen zinnig woord zeggen over Auschwitz en het zeker niet ergens een plaats geven, hoe dan ook, in het goddelijk bestel. Als dat waar zou zijn, dat God Auschwitz nodig had in zijn goddelijk bestel, om de mens te leren of zo, dan kan ik niet meer geloven in God. Dat is ondenkbaar. Maar je kunt ook niet zeggen dat God door Auschwitz schaakmat gezet wordt. Het is gebeurd dat ook mensen dxe1xe1r en toen gezegd hebben: x91Gezegend zij uw naamx92. Ook in Auschwitz hebben joden het x91Kiddusj Haschemx92 gepraktiseerd, in die absurde omstandigheden, waarin een mens geen zinnig woord meer kan uitspreken.
Wij zeggen nu na Auschwitz: God, waar was je in die uren? Maar joden zeggen ons dan: x91xc1dam, waar ben je?x92 Het is zijn vraag aan de mens: wat wij met onze geschiedenis gedaan hebben.
Ik kan het lijden, en vooral het onschuldige lijden niet verklaren. Dat de mens schepsel van God is, betekent: dat al het goede dat er in de mens aanwezig is uiteindelijk als goedheid-van-de-mens, toch in God zijn bron vindt. Maar zo kun je dat niet zeggen van het kwaad. Alles wat negatief is, is niet geschapen. Je kunt geen negativiteit relateren tot God.
God heeft de eindige, sterfelijke mens gewild. Dus de mens mag mens zijn en x91slechtsx92 mens zijn in een wereld die x91slechtsx92 wereld is, en dat brengt lijden mee. Een zekere dosis lijden kan ik wel plaatsen. Maar er is zox92n exces aan lijden en kwaad dat ik dat niet meer kan plaatsen.
Is God daar verantwoordelijk voor? In deze zin, dat Hij dan toch maar die vrije, eindige mens gewild heeft in een natuur, die ook natuurrampen baart? Hij heeft het allemaal voorzien en toch heeft Hij de mens geschapen? Of moet je zeggen: Hij heeft de consequenties geaccepteerd van de menselijke vrijheid?
Ik durf misschien alleen te zeggen: dat Hij zelfs in het grootste lijden niet afwezig is. Hij is er zwijgend aanwezig, en dat geeft de mens de mogelijkheid om te zeggen; x91In uw handen beveel ik mijn levenx92, zonder te weten wat dat inhoudt. Jezus is niet gestorven met het rotsvaste besef: morgen is het over, dan ben ik verrezen. Ook hij heeft het lijden niet kunnen plaatsen. x85 Niet dat je zegt: God zal er wel een bedoeling mee hebben. Maar dat je zegt, probeert te zeggen, met het diepst van je kracht: en toch zijn we in Gods hand, zelfs in zulke barre situaties; dit vreselijke heeft niet het laatste woord.
Thomas van Aquino zegt, dat wanhoop de ergste zonde is, dxe9 zonde, dus ja, dat je de toekomst opgeeft. Dat je uiteindelijk geen krediet meer geeft aan God. Ik denk dat dat x91dex92 zonde is.
Mijn hoop is gegrond in het geloof dat God pure positiviteit is. Hij is promotor van het goede, bestrijder van het kwade. Niet: God is een God van leven en dood zoals in sommige lagen van het Oude Testament nog naar voren komt. Dan krijg je zox92n ambigue God. Maar Hij is pure positiviteit. Hij vecht tegen het beest Leviatan, hij bestrijdt het kwaad.
En overal waar mensen het goede, het menselijke bevorderen en het kwaad bestrijden, of ze nu geloven of niet, bevestigen zij het wezen van God. In de praxis van het humaniseren van de wereld bevestigen zij dat Hij liefde is. Dat is voor mij het diepste godsbewijs: de praxis van het goede en het bestrijden van alle soorten kwaad..
Uit: God maakt alles nieuw.

Frans Boddeke:

Als de dood wordt gevierd

Saddam Hoessein wordt gedood
alom gejuich, zijn dood wordt gevierd
De dood grijpt Osama Bin Laden
alom gejuich, zijn dood wordt gevierd
Krijsheer Omar wordt gedood
alom gejuich, zijn dood wordt gevierd.

Hun dood is een oplossing
het kwade wordt verdreven
hun dood doet velen goed
geeft een zucht van verlichting
zien we hen terug in wat genoemd
wordt het eeuwige leven?

En zo worstelen we met
vergelding en vergeving
Toch goed dat er een God is.

M. Vasalis aan Gerard Reve:
x91Het bestaan komt mij voor
als een langdurige operatie
zonder narcose – voor een
ongeneselijke kwaal. Zo ontstaat
heimee naar de dood als verlosser. x91

24juni2011

Zondag is het sacramentsdag. Hierbij een katholieke gedachte van Gerard Reve uit het jaar 1980:
'De onfeilbaarheid is een politiek dogma. Het is te betreuren dat het bestaat. Maar ja, de kerk heeft ook nog nooit een dogma herroepen. Onfeilbaarheid is een klere-dogma, maar andere dogmax92s zijn wel mooi. De onbevlekte ontvangenis en de ten-hemel-opneming van het lichaam van Maria zijn heel mooie en heel goede dogmax92s. Die kan ik heel goed verdedigen. Daar heb ik overigens heel wat studie van gemaaktx85 Die brave Schillebeeckx liep al jaren geleden rond met stencils over de verantwoording van het mysterie van de communie. Wat is dat dan? Dat is niets meer dan een oude mysteriedienst, veel ouder dan het christendom, waarbij men de godheid, in het heilige dier x96 hier brood en wijn x96 door magie overbrengt om vervolgens die god op te eten zodat men zelf een beetje god wordt. Een archetypisch ritueel dat wel altijd zal blijven bestaan. Je moet dan ook niet de vraag stellen of dat letterlijk zo is of alleen maar een symbool. Die vraag is buiten de orde. Maar Schillebeeckx heeft nu een formule ontdekt dat het dus het lichaam van Christus is onder de gedaante van brood en wijn. Wat word ik daar nu wijzer van. Ik neem die communie omdat mij dat diep ontroert en omdat ik me achteraf beter voel. Men moet toch niet altijd het denken en het voelen van elkaar scheiden. Die irrationaliteit mag er zijn.'

Frans Boddeke:
Geveinsde vriendelijkheid

We zaten gezellig in een lunchroom in Den Bosch toen we naast ons een echtpaar hoorden klessebessen. Het gesprek ging over een zekere Tilburger, naar ze zeiden 'een echte Kruikezeiker – heel het jaar door, en niet om de wol te bleken maar door de pils!'

Zij: x91Vroeger was hij al een arrogant mannetje, die dikdoener, een betweterige schreeuwlelijk! Ik kon geen goed doen in zijn ogen. De laatste tijd werd hij echter steeds vriendelijker. Ik dacht: Wat is er aan de hand? Zou hij me dan txf3xe7h mogen? Nu is het me duidelijk geworden: hij wilde ons gewoon kwijt. Hij aasde enkel op het juiste moment. Toen hij beet had, heeft hij heel schijnheilig zijn Tilburgse voordeur dichtgegooid.'        Hij: x91Verdomd, je hebt gelijk. Hoe vriendelijker, hoe onbetrouwbaarder. Leer ons de zeiker kennen.x92            Zij: 'Hahaha, we zijn, volgens hem, in Tilburg niet meer welkom! Ik gaf hem te kennen dat dxe1t wel mee zou vallen, dat we Tilburg gewoon in en uit blijven gaan! En als we langs rijden, zullen we nog naar hem wuiven ook!'

Zo zeiden ze tegen elkaar bij taart en koffie. Aan de toonzetting te horen, vonden ze de brouille niet erg.

En nu ga ik het prachtige boekje Download Boekje FB 19 juni 2011 lezen dat Ine voor me heeft gemaakt: x91Bij mij, met mij en in mijx92. Artistiek in elkaar gezet, verzorgde vormgeving, de teksten volledig recht gedaan. Kostbaar aandenken aan deze 19de juni 2011. Zonder geveinsde vriendelijkheid. Helemaal echt.

Edward Schillebeeckx:
Het gaat om de verhouding tussen schepping en verbond. Een protestantse theoloog als Berkhout ziet de schepping heel sterk vanuit de verlossing. Natuurlijk ga ik hierin een heel eind mee. Je spreekt over schepping binnen de joods-christelijke traditie en niet los daarvan. Maar als katholiek theoloog beschouw ik de schepping toch als het fundament. Niet voor niets begint de Bijbel met het scheppingsverhaal als het begin van het verbondshandelen van God. Berkhout en anderen leggen echter het accent op de verlossing. Alleen van daaruit mag je iets over de schep[ping zeggen. Het gevolg is dat buiten de verlossing om de natuur als x91natura corruptax92 wordt beschouwd. De mens is een verdorven wezen. Ik zie de mens niet als een verdorven wezen. Ik zie ook veel goeds in hem. Ik weet ook dat er veel verkeerds in de mens zit, maar desondanks blijf ik uitgaan van de fundamentele goedheid van de schepping. De zonde wist dat niet uit. Alles wat tegen het mens-zijn ingaat wist dat niet uit.

Het neemt mijn huiver niet weg dat in de protestantse visie de mens te veel in een kwaad daglicht wordt gezet om Jezus des te helder naar voren te halen. Ik zou de mens meer op het voetstuk willen zetten x96 zoals ik dat beluister in sommige psalmen. De mens dankt daarin God, gewoon omdat hij mens is. Ik herken dat eveneens bij sommige Griekse kerkvaders, zoals Irenaeus. Die hebben geen begrip van de erfzonde zoals Augustinus. Bij Augustinus begint de mens op grote hoogte in het paradijs. Maar daarna komt de zondeval en is het met hem gedaan. Alleen Jezus kan nog redden. Dat vind ik een griezelige manier van denken, zeker als je ziet hoe bijvoorbeeld de EO, Maasbach of Billy Graham het verwoorden. Daarin zie ik een gevaar voor de geestelijke gezondheid.

Frans Boddeke:

Droom

Ik droomde dat ik in Vlaanderen was

in een stad die ik kende en niet kende,

ze bestond uit steegjes en straatjes.

Ik vroeg de weg naar het station.

Gewoon doorlopen, zei een hese vrouw,

het komt best in orde met jou.

Ik liep door en belandde in een puinhoop

van los zand en omgewoelde stenen,

alles opgebroken zonder enige aanwijzing.

Waar is het station, vroeg ik aan een kale man.

Dxe1xe1r is het station, wees hij met zijn vinger.

Dxe1xe1r? Maar dat is toch een bouwvallige kerk?

Ja, de kerk is het station, zei hij toonloos.

Moedeloos ging ik op de grond liggen.

Het bleek mijn verwarde bed te zijn.

Ine Verhoeven:

Kinderziel

Doodsangst

in mijn kinderziel

wijl ik van 't vaste land

in de afgrond val

Warme armen

houden mij omklemd

mijn bonzend hart

komt tot bedaren

Liefdevol strijkt God

door mijn verwarde haren.

(Uit: Streel mijn leven, kus mijn dood, I.V. 1995)

Opgetekend door fb 19juni2011